spłonął (ponownie) przylegający do kościoła drewniany budynek kolegium; w latach 1817–1819 powstał na jego miejscu murowany, istniejący do dziś.
Pierwotny wygląd kościoła nie uległ w późniejszych latach większym zmianom. W latach 1871–1875 odnowiono wieże i zmieniono dach. W 1883 r. wykonano monumentalne schody wraz z figurą Chrystusa według projektu Bolesława Syrewicza. Kolejne remonty miały miejsce w latach 20. i 70. XX w., w 1987 r. i na początku XXI w.
Architektura Kościół barokowy, położony w zespole kościelno-klasztornym przy placu Gabriela Narutowicza, do którego zwrócony jest frontem. Zespół zajmuje całą szerokość pierzei placu. Po stronie zachodniej do kolegiaty przylega budynek dawnego kolegium, zaś po stronie wschodniej – trójskrzydłowy budynek dawnego klasztoru.
Kościół murowany z cegły na zaprawie wapiennej, obustronnie tynkowany. Zorientowany prezbiterium na północ. Korpus trójnawowy i trójprzęsłowy, z dwiema wieżami od frontu, pomiędzy którymi kruchta w podchórzu. Wieże przykryte hełmami, krytymi blachą miedzianą, zwieńczonymi smukłymi baniami z krzyżami na szczytach. Na elewacjach wież blendy i otwory okienne na osiach, a na ostatniej kondygnacji otwory dzwonowe z żaluzjami. Dwuwieżowa fasada jest trójkondygnacyjna i trójosiowa, ozdobiona pilastrami i belkowaniem.