thumb|350px|Trasa ekspedycji Lewisa i Clarka. thumb|Meriwether Lewis i William Clark, dowódcy ekspedycji Ekspedycja Lewisa i Clarka () – pierwsza amerykańska lądowa wyprawa na zachód, która dotarła do wybrzeży Pacyfiku. Miała miejsce w latach 1804–1806 a przewodzili jej podróżnicy i odkrywcy, oficerowie armii amerykańskiej kapitan Meriwether Lewis i porucznik William Clark.
Tło historyczne Od początku XVI wieku Europejczycy poszukiwali drogi wodnej, którą można byłoby dotrzeć do Pacyfiku. Brytyjczycy, Skandynawowie i Francuzi badali przede wszystkim Przejście Północno-Zachodnie, Hiszpanie podejmowali (prócz morskich) także wyprawy lądowe. Jednym z pierwszych, którzy dotarli do zachodniego wybrzeża, wędrując ze wschodu na zachód, był Alexander Mackenzie, ale odbył tę podróż (w roku 1793) przeważnie pieszo.
W 1801 zachodnia granica Stanów Zjednoczonych przebiegała wzdłuż rzeki Missisipi, przy czym dwie trzecie ludności kraju mieszkało nie dalej niż 80 kilometrów od wybrzeży Oceanu Atlantyckiego. W styczniu 1803 James Monroe udał się do Paryża, by zorientować się, czy Francja nie byłaby zainteresowana sprzedażą dużego, portowego miasta Nowy Orlean.