Na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer startował jedynie w konkursie drużynowym, gdzie Norwegowie znaleźli się tuż za podium.
Po słabszym sezonie 1994/1995 (tylko trzykrotnie w czołowej „15” zawodów; 33. miejsce w klasyfikacji końcowej), w kolejnych dwóch znów notował dobre rezultaty. W sezonie 1995/1996 po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując 2. lokatę na skoczni w Planicy (10 grudnia 1995). W sumie dziesięciokrotnie plasował się w czołowej „10” zawodów. Sezon ukończył na 15. pozycji. W sezonie 1996/1997 zaliczył drugie podium w karierze (2. lokata 19 stycznia 1997 w Sapporo). Następnie był 3. w Willingen. Na mistrzostwach świata w Trondheim zajął 6. miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni K-120. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata uplasował się na 13. pozycji.
Pięć kolejnych sezonów (od 1997/1998 do 2001/2002) kończył pomiędzy 28. a 35. miejscem w klasyfikacji końcowej Pucharu Świata. Bez większego powodzenia startował podczas igrzysk olimpijskich w Nagano (9. miejsce w konkursie na dużej skoczni, 4. miejsce drużynowo), a także mistrzostwach świata 1999 w Ramsau – 19. i 25. miejsca indywidualnie, oraz 6. w drużynie. Podczas mistrzostw świata 2001 w Lahti wystąpił w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej, zajmując 20. miejsce.