Odgłosy harpii papuaskiej są krótkie i nieregularne. Pary aktywne są zazwyczaj o blasku i zmroku, a nocą obwieszczają swoją obecność i utrzymują kontakt wydając głośne, rezonujące okrzyki.
Rozród
Sezon rozrodu harpii papuaskiej trwa od kwietnia do sierpnia, a rozmnażają się prawdopodobnie rzadziej niż raz w roku. Swoje gniazda budują z patyków oraz epifitów i mogą one osiągać 3 metry na szerokość i w głąb. Gniazda lokalizują na koronach wysokich drzew o niewielkiej ilości niskich gałęzi. Gniazdo Harpyopsis novaeguineae mieści jedno jajo. Harpia papuaska jest gatunkiem niemigrującym, jedynie młode osobniki rozprzestrzeniają się tuż po rozrodzie.
Znaczenie w ochronie środowiska W czerwonej księdze Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) Harpyopsis novaeguineae klasyfikowany jest jako gatunek narażony (VU – Vulnerable) nieprzerwanie od 1994 roku. Liczebność populacji szacowana jest na 3200–4000 dorosłych osobników. Harpia papuaska została dodatkowo wymieniona w II Załączniku Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), co zapewnia kontrolę nad każdym międzynarodowym handlem tym gatunkiem. Rozpowszechnienie lokalnych polowań dla pozyskania ogonów i piór lotnych powoduje zmniejszenie populacji gatunku.