Święty Józef de Betancur OFS, również Piotr de Betancur, hiszp. Pedro de San José Betancur, Hermano Pedro, tj. Brat Piotr (ur. 21 marca 1626 w Vilaflor na Teneryfie, zm. 25 kwietnia 1667) – tercjarz franciszkański, misjonarz, zwany „człowiekiem, który był miłością” z racji na swe poświęcenie się pracy z sierotami, żebrakami i chorymi, pierwszy święty Wysp Kanaryjskich i Gwatemali, święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Urodził się jako piąte, najmłodsze dziecko w ubogiej, religijnej rodzinie. Pod wpływem opowieści o ciężkim losie wykorzystywanych przez konkwistadorów mieszkańcach Nowego Świata postanowił zostać misjonarzem. Udał się do Gwatemali i tam w 1655 roku wstąpił do Zakonu Świętego Franciszka, gdzie przyjął imię Piotr od św. Józefa. Pracował wśród więźniów, żebraków, chorych, sierot i pielgrzymów. Wybudował szpital Matki Bożej Betlejemskiej. Jest autorem reguły zakonnej dla zgromadzeń które założył: betlejemitów i betlejemek (łac. Ordo Fratrum Bethlemitarum, OFB).
Zmarł w opinii świętości w wieku 41 lat. Wspominany jest w Kościele katolickim w dzienną rocznicę śmierci.
22 czerwca 1980 beatyfikacji Piotra od św. Józefa de Betancur dokonał Jan Paweł II, a kanonizował go tenże papież 30 lipca 2002 roku.