Krytyka ujęć Jana Pawła II Według J. Sieradzana, twierdzenie papieża Jana Pawła II, że w kontemplacji buddyjskiej chodzi o stopniowe zerwanie ze światem zewnętrznym jako źródłem zła jest prawdziwe wyłącznie w odniesieniu do ujęcia buddyzmu hinayany, gdzie nirwana (wygaśnięcie) jest możliwa do osiągnięcia w procesie umierania. Według buddyzmu tybetańskiego obecność w tym stanie jest również umiejętnością zintegrowania tego stanu z uczestnictwem w życiu codziennym. W innym przypadku nie można byłoby mówić o stanie oświecenia. W żadnym z nurtów i szkół buddyzmu nie ma pojęcia odcinania się od zła, ponieważ jednym z głównych zasad w buddyzmie jest nie-dualność czyli uwolnienie umysłu od postrzegania rzeczywistości w skrajnym ujęciu "dobra i zła".
Również pogląd, że kontemplacja chrześcijańska, do której prowadzi doktryna Jana od Krzyża, dokonuje się na poziomie nadprzyrodzonym, podczas gdy refleksje buddyjskie dotyczą poziomu przyrodzonego jest nieadekwatny do tego jak postrzegają to buddyści. Według autorów buddyjskich kontemplacja nie polega na rozważaniach lecz konkretnych praktykach (opartych na doświadczaniu). Poza tym kontemplacja dokonuje się zarówno na poziomie nadprzyrodzonym jak również przyrodzonym, w zależności czy stan oświecenia uzyskuje się w trakcie życia czy też w trakcie umieraniaPor. J.