Wg opinii kierownictwa Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska „utworzenie nowej Policji Plebiscytowej wytrąciło Niemcom jeden z najskuteczniejszych środków terroru wobec polskiej ludności, nam zaś dało możność (...) stworzenia sobie oficjalnego czynnika siły, który spoczywa w naszych rękach i ewentualnie może być odpowiednio użyty”. Na inny aspekt funkcjonowania policji plebiscytowej zwrócił uwagę prof. Franciszek Hawranek: „język polski został po raz pierwszy równouprawniony z niemieckim w stosunkach między obywatelem a policją”.
Głównym komendantem Policji Górnego Śląska był francuski generał Georges Bonnet. Całość sił policji podzielona była na trzy grupy: opolską dowodził mjr Dunn (Anglik), gliwicką - mjr Renzetti (Włoch), katowicką - mjr Feyler (Francuz). Każdy komendant grupy posiadał w swym sztabie pięciu adiutantów: Polaka, Niemca, Francuza, Anglika i Włocha. Liczebność Policji Górnego Śląska wynosiła początkowo (we wrześniu 1920) ok. 3000 osób, a do końca 1920 zwiększyła się do 5200 ludzi.
Dbała o porządek w czasie plebiscytu z 20 marca 1921, w którym udział wzięło 1 190 637 osób (97,5% uprawnionych).