Nauki hinajany w buddyzmie tybetańskim zawarte są w przekazie sutr, winai oraz abhidharmy. Buddyzm tybetański jest „buddyzmem trzech pojazdów: hinajany, mahajany i wadżrajany”, gdzie przekazy hinajany istnieją obok przekazów mahajany w trzech zbiorach kanonu zawartych w Kangjurze. Nauki hinajany stanowią tam podstawę i rdzeń nauk buddyzmu oraz odniesienie dla nauk mahajany.
Przekaz winai Przekaz winai do Tybetu (Vinaya Pitaka, Kosz dyscypliny) ma swoje pochodzenie z Indii od czterech szkół śrawakajany bazujących na „Sutrze o indywidualnym wyzwoleniu” i „Sutrze pratimokszy”, na zbiorach pism czterech przekazów winai, na przekazie „Mahawibhaszy szkoły wajbhaszika oraz szkoły sautrantika. Przekaz tych tradycji dotarł do Tybetu w ósmym wieku za panowania króla Trisonga Decena, kiedy Chokro Lui Gyaltsen oraz Śakjasena studiowali w Tybecie z dwoma wielkimi indyjskimi mistrzami przekazu winai, Danaśilą i Jinamitrą. Przekaz rozprzestrzenił się na cały Tybet poprzez czterech scholastyków: Mar Shakyamune, Yo Gejong, Tsang i Lachen Gonpa Rabsal oraz uczniów Śakjaseny w ramach ówczesnej szkoły ningma.