Bez wątpienia najważniejszym perskim utworem zainspirowanym arabskimi opowieściami o Lajli i Madżnunie jest masnawi Lejli o Madżnun skomponowane przez Nezamiego, które później zostało uznane za trzecią część jego Chamse (pięciu poematów). Nezami jako pierwszy połączył różne wątki romansu w spójną całość, jednocześnie adaptując go do irańskich realiów. Perskie romanse zazwyczaj rozgrywały się w kręgach dworskich, stąd u Nezamiego Lajla i Madżnun są dziećmi arystokratów żyjącymi w mieście, które w związku z tym poznają się nie podczas wypasania stad, ale wspólnej nauki w szkole. Nawfal nie jest już namiestnikiem, ale rycerskim perskim wodzem (dżawanmard), gotowym zaryzykować swoje życie by połączyć kochanków ze sobą. Nezami dodaje również drugą parę kochanków, Zajna i Zejnab, w których związku niejako przegląda się miłość głównych bohaterów. Na końcu poematu to właśnie Zajn w swoim śnie widzi Lajlę i Madżnuna połączonych w Niebie.