Araukaria chilijska, igława chilijska (Araucaria araucana) – gatunek drzewa nagonasiennego z rodziny araukariowatych. Występuje w Andach w środkowym i południowym Chile oraz w południowej Argentynie.
Gatunek użytkowany był ze względu na drewno, co zostało zabronione w Chile w 1990 roku. Uprawiany jest jako roślina ozdobna, ma jadalne nasiona.
Rozmieszczenie geograficzne Rośnie na stokach Andów w Chile od Parku Narodowego Laguna del Laja na północy po prowincję Los Ríos na południu. Rośnie też bliżej Oceanu Spokojnego w Parku Narodowym Nahuelbuta. Występuje też na przyległym obszarze w Argentynie.
Morfologia Pokrój Drzewo osiągające zwykle ok. 30 m, rzadko nawet 50 m wysokości. Średnica pnia osiąga zazwyczaj 1,5 m, rzadko do 2,5 m. Korowina jest szarobrązowa, gładka lub złożona z silnie skorkowaciałych, grubych, heksagonalnych płatów o prostych brzegach, ciasno przylegających do siebie. Korona jest początkowo gęsta, wąska i stożkowata, z konarami wyrastającymi w regularnych okółkach po 5–7. Z wiekiem dolne konary odpadają i korona przyjmuje kształt kopułowaty. Liście Szczelnie, dachówkowato okrywają pędy, na których utrzymują się po kilkanaście lat. Blaszki są wąskojajowatolancetowate do 6 cm długości, na szczycie wąskotrójkątne.