Sformułowano na ten temat trzy główne hipotezy. Imię to może:
pochodzić z dawnego wyrażenia c'est gignolant, którego używano by powiedzieć, że coś jest bardzo śmieszne; pochodzić od nazwiska tkacza Jeana Guignola, którego przodkowie przybyli do Francji z Lombardii, Chignolo; być odniesieniem do tytułu popularnej ówcześnie komedii: Nitouche i Guignolet.
Repertuar Laurent Mourguet był analfabetą, dlatego też nie ma żadnych pozostałości po pierwszych sztukach.
Cenzura nałożona przez Napoleona III (prawo z czerwca 1851) zmusiła trupy teatralne do spisania ich sztuk, co pozwoliło zachować utwory istniejące dotychczas tylko w formie ustnej. W 1852 Victor-Napoléon Vuillerme-Dunand, erudyta trupy Mourgueta, złożył 12 rękopisów. To właśnie są pierwsze pisemne ślady Guignola, które są zachowane w muzeum Gadagne, w Lyonie.
Lecz to przede wszystkim dzięki Jean-Baptistowi Onofrio możemy dotrzeć do repertuaru „klasycznego”. Urzędnik ten opublikował w 1865, a później w 1889 dwa tomy tekstów.