W 1884 został członkiem rzeczywistym Bułgarskiego Towarzystwa Literackiego (obecnie Bułgarska Akademia Nauk).

Kariera polityczna Lata 1880–1903 W 1880, wciąż jeszcze będąc studentem, został wybrany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 2. kadencji. Swoją karierę wcześnie związał z Partią Liberalną, zwłaszcza z jej skrajnym skrzydłem, w którym główną rolę odgrywali Petko Karawełow i Stefan Stambołow. W maju 1884 ponownie dostał się do parlamentu (4. kadencji), po czym objął urząd ministra sprawiedliwości w rządzie Karawełowa. Wkrótce po przyłączeniu do Księstwa Bułgarii Rumelii Wschodniej (wrzesień 1885), 18 grudnia 1885 wprowadził na terenie Rumelii przepisy prawne obowiązujące w Bułgarii. Jego decyzja postawiła gabinet rządowy w niezręcznej sytuacji, gdyż państwa zachodnie nie uznały jeszcze aneksji, zaś Rosja była jej wręcz przeciwna.

Stopniowe pogarszanie się stosunków dyplomatycznych między Bułgarią i Rosją, która domagała się abdykacji Aleksandra I ze stanowiska księcia, doprowadziło do przyjęcia przez Radosławowa postawy rusofoba i nacjonalisty.