thumb|240px|Juliusz Kossak, Śmierć Mohorta Adam Ostaszewski herbu Ostoja (ur. 20 grudnia 1750 w Morawce k. Ciechanowa, zm. 19 grudnia 1829 Szkarawka k. Starokonstantynowa), major kawalerii narodowej 1792, upamiętniony w poemacie rycerskim Mohort Wincentego Pola.
Życiorys Urodził się 20 grudnia 1750 w Morawce k. Ciechanowa. Pochodził ze szlacheckiej rodziny Ostaszewskich herbu Ostoja. Był synem Tomasza i Anny z BudzyńskichWielka Genealogia Minakowskiego. Służył w wojsku koronnym na kresach Rzeczypospolitej w szwadronie rotmistrza Mikołaja Mrozowickiego. Po powołaniu przez Sejm Czteroletni w 1789 r. komisji cywilno-wojskowych dla województw, ziem i powiatów Rzeczypospolitej wszedł do komisji cywilno-wojskowej w Żytomierzu.
W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1792 r. służył w armii polskiej pod dowództwem ks. Józefa Poniatowskiego. Walczył pod Boruszkowcami, Zieleńcami i pod Dubienką.
W bitwie pod Boruszkowcami, „na grobli zaszczytnie walczył, mężnie uderzył na działa, konia pod nim ubito.”Wspomnienie o Adamie Ostaszewskim, majorze wojsk polskich, w: Heleniusz, Wspomnienia polskich czasów, Lwów 1894, t. 2, s. 277–278.