Jego muzyka filmowa była pełna eksperymentalnych akcentów, budujących klimat i dramaturgię filmu, a tym samym istotnie wpływających na emocje widza. Z równą uwagą rozważał koncepcję użycia dźwięku i ciszy. Brzmienie, jego barwa i artykulacja stawały się pierwszorzędnym środkiem kształtującym nastrój. Na przykład w Kobiecie z wydm (1964) przekształcił elektronicznie muzykę nagraną z tradycyjną orkiestrą, osiągając efekt brzmienia jakby z zaświatów. Zaś w Kwaidan (1964), Samuraj Rebellion (1967) i Dodes'kaden (1970), wykorzystał perkusję w niezwykły i osobliwie barwny sposób. Z dramaturgicznego punktu widzenia, muzyka Takemitsu eliminowała pleonazm obrazu i ścieżki dźwiękowej. Niekiedy nawet zamieniała się miejscami z dialogiem, częściowo go wytłumiając i sprowadzając do roli tła (np. w Ran Kurosawy).