Fluorescencja Berberyna wykazuje żółtozieloną fluorescencję, silnie zależną od środowiska. W roztworze wodnym jest ona bardzo słaba. Jej wynosi ok. 0,00045, maksimum absorpcji to 422 nm, a maksimum emisji 550 nm. Fluorescencja wzrasta ok. 17-krotnie, jeżeli w roztworze obecny jest anionowy surfaktant – laurylosiarczan sodu. Jeszcze silniejszą fluorescencję wykazują wodno-olejowe emulsje zawierające surfaktant kationowy () lub niejonowy (triton X-100), odpowiednio 44× i 22× silniejszą niż w czystej wodzie. Jeszcze silniejszą fluorescencję wykazują roztwory berberyny w alkoholach i innych umiarkowanie polarnych rozpuszczalnikach organicznych, np. w butanolu, , wydajność kwantowa fluorescencji wynosi 0,057, tj. 127× więcej niż w wodzie. Właściwości te wykorzystywane są w badaniach biologicznych i analitycznych.
Fluorescencja berberyny powoduje, że po wystawieniu na promieniowanie UV części roślin zawierających duże ilości tego związku (np. korzenia berberysu) emitują one silne światło.
Przypisy
Kategoria:Alkaloidy Kategoria:Benzodioksole Kategoria:Chinoliny Kategoria:Czwartorzędowe związki amoniowe Kategoria:Dimetoksybenzeny