Barnim V (ur. przed 20 września 1369, zm. przed 7 lutego 1403E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 328-330.) – książę stargardzki, słupski, sławieński, darłowski i szczecinecki z dynastii Gryfitów. Syn księcia Bogusława V i Adelajdy Welf.
Panowanie Był najmłodszym synem Bogusława V. Wraz z bratem Bogusławem VIII władał tzw. ziemią stargardzką. Starszy natomiast Warcisław VII rządził ówcześnie Księstwem SłupskimK. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 85.. W 1387 immatrykulowany na Uniwersytecie w Pradze (wydział prawa kanonicznego)E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 328.. W tym samym roku, Barnim V z braćmi brał udział w porozumieniu dotyczącym objęcia godności biskupiej w Kamieniu przez Bogusława VIII. W 1402, w kilka lat po śmierci Warcisława VII, doszło do ponownego podziału Księstwa Słupskiego. Barnim V, w wyniku porozumień otrzymał okręg słupski, sławieński, darłowski i szczecinecki, zaś Bogusław VIII okręg woliński, kamieński, gryficki, stargardzki, trzebiatowski i białogardzkiE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 326, 329..
7 maja 1401 książę wstąpił do służby Władysława II Jagiełły. Za posługę na rzecz króla Polski, książę otrzymywał rocznie 400 grzywien groszy polskich, z tym że 200 grzywien otrzymywał na święto Bożego Narodzenia, a resztę w dzień św.