Sztolnię drążono do 1821 r. Przecinała ona skały należące do warstw żaclerskich (zlepieńce, piaskowce, łupki ilaste i piaszczyste), udostępniając górnikom 12 pokładów węgla o grubości 0,9–2,9 m. W zależności od sytuacji górniczo-geologicznej w sztolni stosowano obudowę murową kamienną (46%), drewnianą (17%), zaś w miejscach o zwięzłych, mocnych skałach w stropie i ociosach obudowy nie stosowano. W czasie drążenia sztolni co 100–200 m wykonywano szybiki („świetliki”) na powierzchnię, służące poprawieniu wentylacji (obecnie zamurowane i zasypane). Łączna długość sztolni wynosiła 1593 m, jej szerokość dochodziła do 2,7 m, a wysokość do 2,9 m. W odstępach co 300 m wyrobisko było poszerzone do 3,8 m w celu umożliwienia wymijania się łodzi płynących w przeciwnych kierunkach. W końcowym okresie (1854 r.) wyrobisko nawigacyjne (umożliwiające ruch łodzi) uzyskało długość 2100 m, a jeden cykl przepływu łodzi trwał ok. 3 godz. Wydajność dobowa sztolni przy takiej odstawie urobku wynosiła ok. 100 ton. W celu sprawnego rozładunku węgla, odbywającego się w znacznym stopniu ręcznie, przy wylocie sztolni zbudowano basen portowy o powierzchni ok. 650 m² z odpowiednio wyposażonymi nabrzeżami, mogący pomieścić do 50 łodzi. W 1854 r.