W XV wieku były to już pokaźnych rozmiarów skomplikowane kompozycje artystyczne z bogatą ikonografią i zdobnictwem, z licznymi szkarpami i pinaklami. W okresie baroku wprowadzono nowy typ monstrancji, a mianowicie prezentowanie hostii w promienistej glorii w kształcie słońca. Typ ten w sztuce nazywany jest Monstrancjami promienistymi. W ślad za formą artystyczną monstrancji, o bogatych złoceniach i wysadzanych kamieniami szlachetnymi, rozrastały się one do niemal gigantycznych rozmiarów. Za prekursorów gigantycznych monstrancji zalicza się Hiszpanię (3 metrowej wysokości monstrancja katedry w Toledo, ważąca 200 kg, czy też monstrancje z Kordoby, Ávili i Walencji). W Polsce za jedne z największych uważa się monstrancje m.in. ojca Kordeckiego z Jasnej Góry czy wawelską z Krakowa.
Budowa monstrancji Monstrancja składa się ze stopy, trzonu z nodusem oraz otoczonego tzw. glorią reservaculum (repozytorium na hostię) z melchizedekiem. Na zwieńczeniu znajduje się najczęściej krzyż. Św. Karol Boromeusz zalecał umieszczanie figury Chrystusa Zmartwychwstałego.Sacrum, producent monstrancji