Kazimierz Bukraba (ur. w Grodnie, zm. 7 maja 1946 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny piński w latach 1932–1946.
Życiorys Urodził się w Grodnie. Kształcił się w miejscowym gimnazjum. W 1904 rozpoczął studia w seminarium metropolitalnym w Petersburgu, które od 1908 kontynuował na uniwersytecie w Innsbrucku. Święceń prezbiteratu udzielił mu 2 lutego 1909 w Krakowie tamtejszy biskup pomocniczy Anatol Nowak.
Pracował jako wikariusz parafii katedralnej w Mińsku Litewskim i prefekt miejscowych szkół średnich, a następnie rektor kościoła i prefekt szkół w Pińsku. Aktywnie uczestniczył w ruchu niepodległościowym. Podczas I wojny światowej kilkukrotnie przebywał w niemieckiej niewoli w charakterze zakładnika. W latach 1919–1928 był proboszczem i dziekanem w Nowogródku, po czym objął probostwo największej w diecezji pińskiej parafii w Brześciu nad Bugiem.