relationship) między osobą a otoczeniem, która oceniana jest przez osobę jako obciążająca lub przekraczająca jej zasoby i zagrażająca jej dobrostanowi.
Określenie „zaburzenia psychosomatyczne“ funkcjonuje w nauce od niedawna, gdyż dopiero od 1922, jednak już Platon w dziele Parmenides twierdził: „leczenie wielu chorób, nie jest znane lekarzom Hellady, gdyż nie baczą oni na całość, którą także studiować należy, albowiem nie może być zdrowa część, kiedy niedomaga całość“.
Teorie psychosomatyki Podział główny: Teorie zakładające swoistość etiologii – zostały ukształtowane pod wpływem freudowskiej psychoanalizy. Zakładają, iż schorzenia somatyczne muszą mieć odpowiednią dla siebie przyczynę. Teorie zakładające nieswoistość etiologii – ukształtowane głównie pod wpływem koncepcji stresu H. Salyego, zakładające, że każdy czynnik stresowy, może doprowadzić do zmian organicznych.
Wyznawcami teorii swoistości etiologii byli: Freud, Ferenczi, Jelliffe, Deutsch. Wszyscy oni, jak cały nurt psychoanalityczny w tamtych czasach, twierdzili, że zaburzenia fizjologiczne są wyrazem stłumionych, podświadomych pragnień.