15 lipca 1897 z powodu stanu zdrowia zrzekł się prezesury Stronnictwa Ludowego i przeniósł się do Rapperswilu w Szwajcarii, gdzie spędził ostatnie lata życia. W Rapperswilu mieszkał w swojej willi „Snopków”. Jako aktywista Związku Wychodźstwa Polskiego prowadził ożywioną działalność propagandową w sprawie polskiej. W 1903 jako członek Komisji Nadzorczej Skarbu Narodowego zaprotestował przeciwko wypłacaniu odsetek tego skarbu na rzecz Ligi Narodowej, uważając, że inne organizacje demokratyczne mają także prawo do tych pieniędzy. Kiedy okazało się, że znalazł się w mniejszości, zrezygnował z prac w Komisji. Utrzymywał nadal kontakt z działaczami ludowymi w Galicji, m.in. starał się załagodzić w latach 1910–1911 narastający konflikt między Bolesławem Wysłouchem a Janem Stapińskim.

Życie prywatne Urodzony w zamożnej rodzinie mieszczańskiej ze Lwowa, był synem Ignacego i Oktawii z domu Gerard de Festenburg. Miał braci: Augusta (1833–1891, prawnika i burmistrza Krosna), Władysława (1840–1880, ziemianina, właściciela dób Snopków, ojca Zygmunta Lewakowskiego), oraz Alfreda (1841–1912), także ziemianina, właściciela majątku pod Złoczowem i więźnia stanu. Wszyscy trzej bracia byli uczestnikami powstania styczniowego.