W toku rozwoju osobniczego organizm podlega dziedzicznemu działaniu środowiska. Nie jest to zmienność dowolna (jak mówią darwiniści), ale zmienność ograniczona osiągniętym etapem rozwoju cytoplazmy (czynnik konstytucyjny). W konsekwencji rozwój jest jednokierunkowy to znaczy ortogenetyczny. Nowe gatunki powstają w sytuacji, gdy wyjściowy gatunek ma szeroki zasięg. Poszczególne osobniki na krańcach zasięgu podlegają wtedy innym czynnikom środowiska. Zdarza się, że te czynniki w jednym środowisku hamują/intensyfikują zmiany cytoplazmy a w innym nie. W konsekwencji powstają różnice tempa przemian a w konsekwencji nowe gatunki. Proces ten Eimer nazywa genepistazją (zobacz: specjacja). Jako przykład i dowód występowania ortogenezy Eimer podaje gradację koloru występującą u niektórych gatunków motyli i gekonów. Różnorodność natężenia barw (związana z podłożem i eliminacją osobników zbyt kontrastowych) ma być dowodem na różny u tych osobników poziom rozwoju filogenetycznego a równocześnie potwierdzeniem zjawiska ortogenezy (barwy można ułożyć od najmniej do najbardziej intensywnych).
Bibliografia Kuźnicki Leszek, Urbanek Adam: Zasady nauki o ewolucji tom 2, PWN 1970
Kategoria:Teorie biologiczne Kategoria:Przestarzałe koncepcje ewolucyjne