W czasach II Republiki nastąpił wzrost znaczenia UGT, którego liczba członków przekroczyła milion. Sytuację tę wykorzystało jej radykalne skrzydło pod przewodnictwem Largo Caballero, by wesprzeć strajk, który doprowadził do zbrojnego wystąpienia przeciw rządowi republikańskiemu. Rewolucja 1934 roku i wzrost przemocy były zapowiedzią przyszłej wojny domowej 1936 roku, podczas której pogłębiły się podziały wewnętrzne, które spowodowały odejście Largo Caballero z Generalnego Sekretariatu związku w roku 1937. Po zwycięstwie Franco i delegalizacji związku UGT praktycznie przestał istnieć. W latach 1988, 1992, 1994, 2002 UGT razem z Komisjami Robotniczymi (Comisiones Obreras) zorganizował strajki generalne zajmując drugą pozycję wśród central związkowych co do liczby delegatów. Od czasów przemian demokratycznych do 1994 r. Sekretarzem generalnym UGT był słynny związkowiec Nicolás Redondo, a następnie Cándido Méndez powtórnie wybierany w latach 1995, 1998, 2002 i 2005.
Kategoria:Historia ruchu robotniczego Kategoria:Gospodarka Hiszpanii Kategoria:Hiszpańskie związki zawodowe