Pierwsze wzmianki o lucyferianizmie pojawiły się w XI wieku w związku z egzekucją w Goslar kilku katarów. Wyimaginowanych lucyferian sądził ks. Konrad z Marburga, mianowany w 1231 roku przez papieża Grzegorza IX pierwszym inkwizytorem papieskim Niemiec. Rozwój lucyferianizmu notowano w krainach wchodzących w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w tym Austrii, Czechach, Brandenburgii i na Pomorzu. Procesy lucyferian zakończone spaleniem na stosie miały miejsce w 1315 roku w Pradze, Wrocławiu, Nysie i Świdnicy, co spowodowało eliminację herezji z terenu Czech i Śląska. Procesy inkwizycyjne miały miejsce także później – w 1392 r. w Angermünde, Prenzlau i Szczecinie, w których sądzeni byli wyznawcy ludowego lucyferianizmu o motywach antychrześcijańskich.
Współczesny lucyferianizm Współcześni lucyferianie podczas odprawianych rytuałów składają ofiarę z własnych włosów, paznokci i płynów ustrojowych lub oddają się stosunkom płciowym. Włosy i paznokcie zarówno mężczyzn jak i kobiet są utożsamiane z nieczystością.