Nikołaj Wsiewołodowicz Szynkarienko, ros. Николай Всеволодович Шинкаренко (ur. w 1890, zm. 21 grudnia 1968 w San Sebastián w Hiszpanii) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny publicysta i pisarz.

W 1910 ukończył Michajłowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Dostał przydział do ussuryjskiego dywizjonu kawalerii. W latach 1912–1913 służył ochotniczo w armii bułgarskiej w artylerii.

Uczestniczył w wojnie bułgarsko-tureckiej. Brał udział w I wojnie światowej. Początkowo był oficerem w 12 biełogorskim pułku ułańskim, dochodząc do funkcji dowódcy szwadronu. Od 1916 r. dowodził dywizjonem strzeleckim 12 dywizji kawalerii. W 1917 r. awansował do stopnia podpułkownika. W listopadzie tego roku przyłączył się do wojsk białych. Został oficerem w sztabie głównodowodzącego gen. Michaiła W. Aleksiejewa. Uczestniczył w obronie Rostowa nad Donem przed wojskami bolszewickimi. W lutym 1918 r. został ciężko ranny pod Nowoczerkaskiem. Po wyleczeniu dostał stopień pułkownika. Walczył na Kubaniu i północnym Kaukazie. Był dowódcą oddziału, a następnie pułku złożonego z Górali Kaukaskich w składzie mieszanej dywizji górskiej. W poł. 1919 r. w stopniu generała majora brał udział w ciężkich walkach o Carycyn jako dowódca mieszanej dywizji górskiej.