Język tuwiński (тыва дыл, tyva dyl) – język z grupy południowosyberyjskiej języków turkijskich. Posługują się nim Tuwińcy zamieszkujący rosyjską Tuwę i nieliczna diaspora tuwińska w Chinach i Mongolii.
Język tuwiński charakteryzuje się zauważalnymi wpływami mongolskimi, sięgającymi aż XIII w. Zawiera wiele zapożyczeń z mongolskiego, jak i rosyjskiego.
Według Ethnologue (wyd. 22, 2019) posługuje się nim 297 tys. ludzi.
Dialekty Forma literacka języka tuwińskiego opiera się na dialekcie centralnym, zrozumiałym dla większości Tuwińców. Dialekty używane na peryferiach Tuwy różnią się znacząco. Zalicza się do nich: zachodni – charakterystyczny dla górskich regionów blisko Ałtaju północno-wschodni – dialekt Todżyńczyków, którzy niegdyś zajmowali się polowaniem na renifery południowo-wschodni – wykazujący silne wpływy języka mongolskiego
Struktura Tuwiński jest językiem aglutynacyjnym. Występuje w nim 6 przypadków: dopełniacz, biernik, celownik, ablatyw, miejscownik i allatyw. W zdaniu występuje szyk SOV. Występują dwa typy harmonii samogłoskowej. W języku tuwińskim występuje lekka nazalizacja.
Samogłoski w języku tuwińskim mogą być długie lub krótkie. Tuwiński posiada również podział na dwa tony, co zbliża go do języków tonalnych.