Actiones bonae fidei (iudicia bonae fidei) – powództwa dobrej wiary, oparte na dobrej wierze. W prawie rzymskim była to grupa powództw obligacyjnych chroniących strony czynności dobrej wiary (negotia bonae fidei). Skargi te charakteryzowały się znacznie szerszym zakresem władzy sędziegoInstytucje Justyniana 4,6,30: Przy powództwach dobrej wiary uważa się, że sędziom wolno jest wedle swobodnego uznania oceniać stosownie do dobra i słuszności, ile powodowi należy zwrócić (...)I. 4,6,30: In bonae fidei autem iudicis libera potestas permitti videtur iudici ex bono et aeque aestimandi, quantum actori restituti debeat (...) niż przeciwstawiane im powództwa ścisłego prawa (actiones stricti iuris). Orzeczenie opierało się nie tylko na normach prawnych, lecz również miało uwzględniać zasady słuszności i dobrej wiary.
Geneza Powództwa dobrej wiary zaczęto wyróżniać wraz z wyodrębnieniem negotia bonae fidei (czynności prawnych opartych na dobrej wierze), które w odróżnieniu od negotia stricti iuris nie były czynnościami wysoce sformalizowanymi i obowiązującymi ściśle wedle litery umowy. Powstanie skarg dobrej wiary datuje się od momentu, kiedy zaczęło powstawać imperium rzymskie, tj. od wojen punickich.