Nasr Ibn Ali (razem z tytułami: Arslan Ilek Nasr Ibn Ali) (? - zm. 1012/1013) - władca Karachanidów, panujący od roku 998 do swojej śmierci, początkowo w Ferganie i Samarkandzie, a potem także w zdobytej na Samanidach Bucharze.
Był jednym z czterech synów Wielkiego Kagana Alego Ibn Musy. Już w roku 996 Nasr przedsięwziął wyprawę na terytorium Samanidów, zajmując Czacz. Emir Nuh wezwał na pomoc swojego nominalnego wasala, Sebüktigina, ten jednak ostatecznie porozumiał się z Nasrem, któremu w następnym roku udało się zająć cały basen Syr-darii wraz z Samarkandą; . Po śmierci Alego Ibn Musy w roku 998 tytuł Wielkiego Kagana wraz z Siedmiorzeczem i Czaczem otrzymał jego najstarszy syn, Ahmad, Nasr dostał zaś Ferganę oraz swoje wcześniejsze zdobycze w Mawarannahrze. Występował on pod tytułem Ileka, a jego stolicą było miasto Uzgend. W roku 999 Nasr wyprawił się na stolicę Samanidów Bucharę i zdobył ją 23 października tego roku, nie napotykając oporu jej mieszkańców. Emir Abd al-Malik został przez niego pojmany i wywieziony do Uzgendu; .