Duch walki odżył w Staweckiej w okresie przygotowań do plebiscytu na Górnym Śląsku, w których wzięła udział. Śledząc z zainteresowaniem przebieg wydarzeń przewidywała kolejne powstanie. Kiedy 2/3 maja 1921 r. wybuchło III powstanie śląskie, jej osobistą odpowiedzią było zaangażowanie się w walkę. Na Śląsku przebywała do końca lipca 1921 roku i był to jej ostatni udział w walce zbrojnej. Po kilku latach nieobecności wróciła ponownie do Krakowa. Wróciła zawiedziona, gdyż walki na Górnym Śląsku różniły się znacznie od tych, których doświadczyła wcześniej na Wschodzie. Pogodziła się jednak wówczas ostatecznie z faktem odejścia z wojska i zamknięciem tego rozdziału w swoim życiu.
Małżeństwo Stawecka w czasie walk o niepodległość Polski spotykała się wieloma ludźmi, którzy siłą swego charakteru oraz własnym przykładem pociągali ją do wielkich czynów. Wśród ludzi których darzyła szczególnym podziwem i sympatią, obok komendanta Józefa Piłsudskiego i mjr Aleksandry Zagórskiej, znalazł się również kpt. Józef Popkowski. Leopoldyna poznała o dwanaście lat od siebie starszego J. Popkowskiego (ur. 1884) w roku 1919. Jak sama pisała - „Od pierwszej chwili dziwne wywarł na mnie wrażenie. Dobry, subtelny, porwał mnie swą szlachetną duszą pełną ideałów oraz zdrowymi zasadami.