Pocenie się jest procesem stałym – w warunkach spoczynku i komfortu cieplnego wydziela się niewielką ilość potu (tzw. „niewidoczne” pocenie). Pracuje wówczas ok. 5% gruczołów ekrynowych i śladowa ilość gruczołów apokrynowych. Nasilenie pocenia się następuje po zadziałaniu bodźca cieplnego (tzw. pocenie „cieplne”) bądź bodźca emocjonalnego (tzw. pocenie „emocjonalne”). Zwierzęta stałocieplne, niemające gruczołów potowych, regulują ciepłotę ciała innymi sposobami, np. psy wykorzystują odparowywanie śliny z jęzora podczas dyszenia.
Pot wydzielany jest przez gruczoły potowe za pomocą porów potowych, które zalicza się do przydatków skóry. Zlokalizowane są w obrębie całej skóry (z wyjątkiem żołędzi prącia, wewnętrznej części napletka, warg sromowych mniejszych, dolnej części warg sromowych większych oraz macierzy paznokcia), lecz najwięcej ich zlokalizowanych jest w skórze dłoni i stóp.
Rozróżnia się dwa rodzaje gruczołów potowych: ekrynowe, zlokalizowane na całej skórze, mające ujście w naskórku; apokrynowe, związane z włosem i mające ujście w kanale włosa lub w naskórku – działanie swoje rozpoczynają w fazie dojrzewania płciowego.
Zobacz też
termoregulacja
Przypisy
Bibliografia W.H.C Burgdorf, Dermatologia, tom II, 2010, Wyd. Czelej.
Kategoria:Płyny ciała Kategoria:Fizjologia zwierząt