Około 1600 roku działało w mieście 31 cechów: balwierzy i cyrulików bednarzy białoskórników (wyodrębnił się z cechu garbarzy) czapników czerwonoskórników (wyodrębnił się z cechu garbarzy) garncarzy grzebieniarzy kołodziejów i stelmachów konwisarzy kowali szewców kuśnierzy łaziebników miechowników mieczowników (wyodrębnił się z cechu ślusarzy) murarzy mydlarzy patenników piekarzy piwowarów i mielcarzy płócienników postrzygaczy sukna powroźników rymarzy i siodlarzy rzeźników ze starych jatek (cech rzeźników rozdzielił się ze względu na dużą liczbę mistrzów w mieście) rzeźników z nowych jatek ślusarzy stolarzy sukienników złotników tragarze – nie uznawani przez pozostałe cechy
Ponadto niektórzy mistrzowie w pewnych zawodach pozostawali poza cechami np. rybacy, łucznicy czy tafterze. Ogółem w Poznaniu działało co najmniej 2500 rzemieślników w 800-900 zakładach. Liczby te stawiały Poznań na drugim miejscu wśród ośrodków rzemieślniczych w kraju (po Gdańsku, a przed Krakowem).