Święte dziewice odziane przyjmują podobny gest ukłonu w stronę zmarłej, co więcej, w przypadku grupy pięciu pochylających się niewiast znajdujących się po drugiej stronie łoża mamy do czynienia z izokefalizmem, znanym już w plastyce starochrześcijańskiej. Twarze zarówno postaci, jak aniołów odznaczają się plastycznością i delikatnymi rysami, pozbawione są jednak indywidualnych cech, wszystkie łączy podobny bardzo typ fizjonomiczny. W sposób nienaturalny zostały ukazane dłonie o bardzo wydłużonych chudych palcach, co silnie akcentuje gestykulację danych postaci. Stroje dziewic charakteryzują się wytwornością, elegancją (zwłaszcza strój stojącej po lewej stronie kompozycji Świętej Małgorzaty), dzieło to w pełni odzwierciedla ówczesną modę panującą na dworze Austrii. Jedynie stojąca na pierwszym planie Święta Agnieszka odziana jest w proste, ciemnobłękitne szaty. Po bokach świętej dwie pogrążone w lekturze zakonnice.