Stanisław Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (zm. w 1542 roku) – kasztelan zawichojski w 1535 roku, kasztelan sanocki w latach 1530–1535, podkomorzy przemyski w latach 1523–1530Urzędnicy województwa ruskiego XIV–XVIII wieku. (Ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy". Oprac. Kazimierz Przyboś. 1987, s. 391., dworzanin królewski.
Syn Mikołaja Stadnickiego kasztelana przemyskiego i Barbary - córki Jana Gałki- burgrabiego krakowskiego, brat Andrzeja kasztelana sanockiego.
Założył szkołę dla młodzieży szlacheckiej w Dubiecku. W 1521, po bezpotomnej śmierci brata Jana, otrzymał Niedźwiedź, Krzelów, Swaryszów, Stoczków i Tarnawę. 18 kwietnia 1523 dostał swój pierwszy urząd ziemski, podkomorstwo przemyskie. Po rezygnacji Klemensa Kamienieckiego otrzymał 2 sierpnia 1530 kasztelanię sanocką, w marcu 1533 dostał w zarząd starostwo korczyńskie. Poseł na sejm piotrkowski 1533 roku z ziemi krakowskiejRafał Jaworski, Posłowie ziemscy na sejm walny piotrkowski 1533 roku, w: Zapiski Historyczne, tom LXXXIV, rok 2019, Zeszyt 2, s. 157.. 25 listopada 1535 otrzymał wakującą po Janie Spytku Tarnowskim kasztelanię zawichojską. Wielokrotnie wyznaczany był przez króla na komisarza do rozgraniczenia dóbr i sporów sąsiedzkich w starostwie przemyskim. W 1539 był asesorem sądu nadwornego w Krakowie.