Franz Josef Kallmann (ur. 24 lipca 1897 w Neumarkt, zm. 12 maja 1965 w Nowym Jorku) – niemiecko-amerykański lekarz psychiatra i genetyk.
Życiorys Urodził się 24 lipca 1897 roku w Neumarkt (dziś Środa Śląska) jako syn chirurga. Studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu, studia ukończył w 1919 roku. Pod wpływem Aloisa Alzheimera zdecydował się specjalizować w psychiatrii. Jego dysertacja doktorska Zufällige Stichverletzungen als Todesursache została przedstawiona w 1921 roku.
Kallmann praktykował w Szpitalu Wszystkich Świętych we Wrocławiu (Krankenhaus zu Allerheiligen) i przez pewien czas prowadził prywatną praktykę. Następnie trafił do Instytutu Psychiatrycznego przy Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, gdzie uczył się u Karla Ludwiga Bonhoeffera. Uczył się również psychoanalizy w berlińskim Instytucie Psychoanalizy oraz neuropatologii jako asystent Hansa Gerharda Creutzfeldta. Od 1929 roku kierował laboratoriami neuropatologicznymi w dwóch berlińskich szpitalach. W tym samym roku otrzymał i przyjął propozycję pracy w nowo otwartym Instytucie Psychiatrycznym Emila Kraepelina w Monachium.