W październiku 1947 został trenerem reprezentacji Polski w szabli. Największymi sukcesami indywidualnymi jego zawodników było mistrzostwo świata juniorów Wojciecha Zabłockiego w 1953, wicemistrzostwo olimpijskie Jerzego Pawłowskiego w 1956, mistrzostwo świata Jerzego Pawłowskiego w 1957, brązowy medal mistrzostw świata Jerzego Twardokensa w 1958. Drużyna wywalczyła kolejno brązowy medal mistrzostw świata w 1953, wicemistrzostwo świata w 1954, wicemistrzostwo olimpijskie w 1956, brązowe medale mistrzostw świata w 1957 i 1958. W 1952 wydał książkę Szermierka na szable. Podstawy nowoczesnej techniki szablowej.
Odszedł ze stanowiska trenera kadry po konflikcie z zawodnikami, niezadowolonymi z braku złotego medalu na mistrzostwach świata w 1958. Następnie pracował jako trener we Włoszech, m.in. w Turynie i Mediolanie.
Jego metoda walki opierała się na dużej ruchliwości i kilku, zredukowanych do minimum, akcjach szermierczych. Była krytykowana za nadmierne taktyczne uproszczenie. Niemniej Kevey, znany w Polsce jako „Jancsi Bácsi” pozostał w pamięci jako twórca sukcesów polskiej szabli i został wybrany do „dziesiątki” najlepszych trenerów na trzydziestolecie PRL w 1974 (na 4. miejscu).
W 2007 roku jego gwiazda została odsłonięta we władysławowskiej Alei Gwiazd Sportu.