Należą do nich: Prebujenje (Przebudzenie) z roku 1945, Dragičeva smrt (Śmierć Dragiča) z 1946 – będąca fragmentem niedokończonej powieści Domovina na vasi (Ojczyzna na wsi), Težka nedelja (Ciężka niedziela – 1948, jest to również fragment niedokończonej powieści, V žagi (W tartaku), 1950, Hudo je človek moj (Jest zła, człowieku) (1950), Smrt nedolžnega velikana (Śmierć niewinnego giganta) (1952r.), Pot v Tolmin (Podróż do Tolmina) (1953) oraz Beli konj (Biały koń) z 1956.
Kosmač dobrze rozumiał psychikę wszelkiego rodzaju outsiderów, cudaków, ludzi pracujących na roli i drobnomieszczan oraz wszystkich tych, którzy byli w pewien sposób „problematyczni”. Przedmiotem jego twórczości był właśnie człowiek, przyroda zaś w mniejszym stopniu. W sposobie narracji zastosował niektóre z technik obecnych u Prousta. Mimo to jego filozofia odnosząca się do rzeczywistości nie pokrywa się z filozofią Prousta. Kosmač w swoich dziełach zadawał ważne pytania dotyczące współczesnych dla niego czasów, czy związane z wolnością bohatera, losami narodu i kraju lub też takie, które mają poruszyć sumienie człowieka. W prozie Kosmača trudno znaleźć jakiekolwiek elementy sentymentalności. Pojawia się za to ironia i humor, które to elementy uniemożliwiają przedostanie się do jego opowiadań owej sentymentalności.