Absolwent Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 31 sierpnia 1924 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 31 sierpnia 1926. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 27 czerwca 1935 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 133. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 35 pułku piechoty w Brześciu na stanowisku dowódcy 4. kompanii.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził batalionem marszowym 35 pp, w składzie Grupy „Brześć” ppłk. dypl. Alojzego Horaka, uczestniczył w obronie twierdzy brzeskiej. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji grupy płk. Tadeusza Zieleniewskiego pod Momotami, 2 października dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.