Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Pekinie, w trakcie których zdobył srebrny medal w konkurencji biegu na 100 m (w finale uzyskał rezultat 9,89 s – o 0,20 s słabszy niż Usaina Bolta, który zarazem ustanowił nowy rekord świata) oraz srebrny medal w biegu rozstawnego 4 × 100 m (ekipa z Trynidadu i Tobago uzyskała w finale czas 38,06). Czternaście lat później tej samej ekipie przyznano jednak złoty medal olimpijski, ponieważ sztafetę jamajską (pierwotnych zwycięzców olimpijskiego konkursu) zdyskwalifikowano z uwagi na udowodnienie u Nesty Cartera stosowania dopingu.
Na mistrzostwach świata w Berlinie zdobył srebrny medal w konkurencji biegu sztafet 4 × 100 m, ponadto zajął 5. miejsce w finale biegu na 100 m. Dwa lata później na kolejnych mistrzostwach globu, rozegranych w Daegu, nie zdołał osiągnąć zadowalających rezultatów – odpadł on w półfinale biegu na 100 m oraz zajął 6. miejsce w biegu sztafet 4 × 100 m.