Mała grupa Żydów mizrahi znalazła się również w Polsce. Przybyli z Imperium Osmańskiego podczas migracji ludów tureckich lub Ormian. Ich nazwiska często pochodziły od oryginalnych – hebrajskich – imion, lub genezy swojego ludu (np. Abrama, Salomona lub czasami Araba – jako że nieraz byli określani tym mianem), a z czasem zyskiwały polskie końcówki (np. ‘czyk’ – znaczącą „syn” – mówiącą o pochodzeniu przodków, podczas gdy np. ‘ski’, czy ‘wicz’ przyjmowane były raczej przez Żydów aszkenazyjskich). Po swym osiedleniu mizrachijczycy zaczęli mieszać się z aszkenazyjczykami, co sprawiło stopniowy zanik ich egzotycznych obyczajów. Według tradycji żydowskie dzieci urodzone w Europie mając jednego rodzica z kultury arabskiej, a drugiego aszkenazyjskiego, musiały być od początku wychowywane na aszkenazyjczyków, podczas gdy korzenie ich rodów od strony nieaszkenazyjskiego rodzica sięgały Turcji, Syrii, Libanu, a nawet Egiptu. Były to wyniki silnej asymilacji tej ludności, która w XVI wieku osiedliła się na terytorium Polski.
Zobacz też Misraim Arabowie sefardyjczycy Żydzi aszkenazyjscy historia Żydów w Polsce
Bibliografia
Jews in the Arab world
Kategoria:Żydzi