Zamówienie na pancernik „Varparaiso” (późniejszy „Almirante Latorre”) złożono w 1910 roku w brytyjskiej stoczni Armstrong-Whitworth. Konstrukcja okrętu oparta była na brytyjskim typie pancerników Iron Duke. Wprowadzono jednak pewne modyfikacje, mające na celu głównie wzmocnienie siły ognia. W artylerii głównej zdecydowano się na działa kalibru 14 cali (356 mm) w miejsce 13,5 cala, typowej dla typu Iron Duke. Decyzję taką podjęto pod wpływem informacji, że pancerniki amerykańskie „New York”, „Texas” oraz japońskie „Kongō” i „Hiei” będą wyposażone w działa 14-calowe.
W artylerii średniej zamiast 22 dział 4,7 cala (120 mm) zamontowano 12 dział 6-calowych (152 mm), przy czym początkowo dział 6-calowych miało być 16, a redukcja ich liczby była wynikiem problemów technicznych.
Stępkę pod pancernik położono 27 listopada 1911 r. Budowa okrętu przeciągała się, lecz wodowanie kadłuba nastąpiło 27 listopada 1913 r. W chwili wybuchu I wojny światowej okręt był w stanie niedokończonym.
Służba w marynarce brytyjskiej
Wkrótce po wybuchu I wojny światowej rząd brytyjski odkupił od Chile niewykończony pancernik. Prace konstrukcyjno-wykończeniowe zostały w następnym zakończone, a okręt wcielono do służby pod banderą brytyjską jako HMS „Canada”.