Mocarstwa te, a przynajmniej ich admiralicje, musiały się więc z tą siłą liczyć i unikać ewentualnych zadrażnień.
Zarazem wprowadzenie do służby dwóch argentyńskich pancerników spowodowało niepokój dowództwa marynarki chilijskiej, które nie posiadało początkowo okrętów tej klasy. Sytuacja uspokoiła się, gdy Chile otrzymało w 1921 roku zamówiony jeszcze przed I wojną światową w Wielkiej Brytanii potężny pancernik „Almirante Latorre”. Uznano to wówczas za osiągnięcie stanu równowagi militarnej w zakresie morskich sił na wodach południowoamerykańskich.
W latach 1924 i 1925 „Rivadavię” poddano remontowi i pewnym modyfikacjom. Przystosowano wówczas kotły do opalania olejem napędowym. Zamontowano także działka artylerii przeciwlotniczej.
W praktyce w okresie międzywojennym okręt pełnił w zasadzie funkcje reprezentacyjne i w razie potrzeby stanowić mógł demonstrację siły. W swojej całej historii pancernik nigdy nie oddał strzału z artylerii głównej do okrętu przeciwnika.
W czasie II wojny światowej pancernik był już przestarzały i nie stanowił dużej siły bojowej.