Oprócz wspomnianych trzech jeziorek utworzyło się też kilka mniejszych oczek wodnych, rozrzuconych w zagłębieniach terenu. Z czasem jednak oczka te zanikły. W latach 20. XX wieku powierzchnia zbiorników była dwukrotnie większa, ulegały jednak stopniowemu zamulaniu przez wpływające potoczki. W 1957 teren ten uznano za obszar chroniony, tworząc rezerwat przyrody „Zwiezło” o powierzchni 2,2 ha.
Charakterystyka osuwiska Osuwisko zostało nazwane „Zwiezło” (od ludowego powiedzenia, że „zwiezło kawał góry”). Uznawane jest za największe rozpoznane w polskich Karpatach (szacuje się, że przemieszczeniu uległo około 12 mln m³ ziemi) oraz drugie, po Osuwisku Szklarki w Szymbarku, pod względem powierzchni (około 36 ha). Jego długość wynosi ponad 2 km. W jego topografii wyróżnia się trzy części: nisza – obszar oderwania o zasięgu 880 × 250 m i głębokości do 25 m. rynna – droga osuwiska o wyżłobionym zarysie 400 × 140 m z głębokością do 10 m. Rynnę od niszy oddziela, maskowany obecnie zwietrzeliną, próg skalny wysokości około 10 m, zbudowany z bardziej odpornego piaskowca.