W 1907 Dimityr Petkow został zamordowany przez swoich przeciwników politycznych. Po jego śmierci w partii rozpoczęły się niesnaski i spory o podział władzy. Funkcję lidera objął Nikoła Genadiew, mimo iż jego oponenci oskarżali go o korupcję. Wkrótce w ugrupowaniu wyłoniły się dwie frakcje: Genadiewa oraz Dobriego Petkowa i Petyra Gudewa, jakkolwiek do formalnego rozłamu nie doszło. Po 1908 partia na kilka lat utraciła znaczenie na scenie politycznej kraju.

W 1913 działacze Partii Narodowo-Liberalnej weszli w skład koalicyjnego rządu Wasiła Radosławowa. Niedługo potem Księstwo Bułgarii przystąpiło do I wojny światowej po stronie państw centralnych. Po klęsce kraju w 1918 na polityków partii spadła fala krytyki, która kosztowała ich utratę popularności w społeczeństwie. W międzyczasie, w 1915 lider ugrupowania trafił na ok. trzy lata do więzienia z powodu oskarżenia o korupcję. Wkrótce potem wewnątrzpartyjny spór rozgorzał na nowo. W 1919 zwolennicy Dobriego Petkowa zwołali nadzwyczajny kongres i zdecydowali o wykluczeniu Genadiewa z szeregów ugrupowania. Tym samym w partii doszło do rozłamu, który zakończył się w 1920 zjednoczeniem obu frakcji Partii Narodowo-Liberalnej (Genadiewa i Petkowa) z jej koalicyjnymi partnerkami w rządzie Radosławowa: Partią Młodo-Liberalną i Partią Liberalną (radosławiści).