Rezerwa wojsk kozackich (niem. Kosaken-Reserve, ros. Резерв казачьих войск) – kolaboracyjny organ administracyjny wojsk kozackich w służbie III Rzeszy pod koniec II wojny światowej.
Rezerwa wojsk kozackich została utworzona we wrześniu 1944 r. specjalnym rozkazem Reichsführera SS Heinricha Himmlera. Działała przy Głównym Urzędzie SS. Na jej czele stanął słynny kozacki dowódca z okresu wojny domowej w Rosji 58-letni gen. Andriej G. Szkuro. Siedzibą był Berlin, zaś oddziały istniały w Pradze i Wiedniu. W berlińskiej centrali składającej się z komendantury i sztabu werbunkowego służyło 36 kozackich oficerów, 2 podoficerów i 27 szeregowców. Pod Berlinem powstał obóz etapowy, w którym przebywali zmobilizowani Kozacy, ochraniany i obsługiwany przez ok. 20 kozackich żołnierzy, lekarza i sanitariusza. Zadaniem rezerwy kozackich wojsk było prowadzenie rejestracji i werbunek wszystkich Kozaków, znajdujących się na terytorium III Rzeszy spośród jeńców wojennych, chcących walczyć u boku Niemców, uchodźców z okupowanych terenów ZSRR, robotników przymusowych i przedwojennych emigrantów oraz żołnierzy kozackich w szeregach niemieckich jednostek policji, Wehrmachtu, Luftwaffe i Waffen-SS. Po zgromadzeniu w obozie etapowym byli oni wysyłani do 5 kozackiego pułku szkoleniowo-zapasowego, którego nominalnym dowódcą był zresztą gen. A. G. Szkuro.