thumb|Grób Władysława Przanowskiego na warszawskim cmentarzu Powązkowskim thumb|240px|Władysław Przanowski w gronie rodzinnym (ok. roku 1913), siedzi trzeci z prawej z synkiem Jasiem na kolanach; obok - druga z prawej - żona Władysława: Teresa z Wojsznarów. Wśród pozostałych osób widocznych na zdjęciu m.in. rodzeństwo Władysława: Kazimierz Przanowski, Wanda z Przanowskich Wągrowska, Maria z Przanowskich Grotowska. Zdjęcie z kwartalnika Praca Ręczna w Szkole R. 11: 1937 nr 1–3. thumb|240px|Słuchacze i nauczyciele WKN-u (Wyższy Kurs Nauczycielski). thumb|240px|Tablica upamiętniająca Władysława Przanowskiego na ul. Górczewskiej 8 w Warszawie Władysław Przanowski (ur. 21 marca 1880 w Słupcy, zm. 4 lutego 1937 w Warszawie) – polski inżynier, pedagog, twórca systemu nauczania prac ręcznych w polskich szkołach i zakładach kształcenia nauczycieli; założyciel i dyrektor Państwowego Instytutu Robót Ręcznych w Warszawie.
Życiorys Syn Edwarda Przanowskiego (1845–1929), żołnierza Powstania Styczniowego - inżyniera powiatowego w Słupcy i Łęczycy i Józefy z Lewickich; brat Stefana Przanowskiego (1874–1938) - inżyniera-mechanika, przemysłowca, ministra aprowizacji oraz przemysłu i handlu;