Od listopada 1889 był członkiem korespondentem Royal Society of Tasmania. W 1908 roku został członkiem korespondentem Carskiej Akademii Nauk. W styczniu 1911 roku został wiceministrem w Ministerstwie Oświaty, na sześć lat przerwał prace naukowe i na zawsze opuścił uczelnię, pozostając jednak profesorem w Kobiecym Instytucie Pedagogicznym, co uratowało mu życie po rewolucji październikowej.
Pod koniec 1916 roku zachorował i przeszedł operację. Rewolucja 1917 roku zastała Szewiakowa w Petersburgu. Razem z żoną brał udział w organizowaniu specjalnego szpitala wojskowego. Najstarszy syn Aleksander zginął na froncie podczas wojny domowej, tak jak jego brat Georgij walczył po stronie Białej Armii. Córka Tatiana również służyła na froncie jako pielęgniarka. Wiosną 1918 Szewiakow i jego starsi synowie zostali wysłani do Permu, a stamtąd przeniósł się do Omska (w czasie gdy obszar ten kontrolowały jeszcze wojska admirała Kołczaka), gdzie otrzymał pracę w Instytucie Agrokultury. Na początku 1920 otrzymał katedrę na niedawno utworzonym (w październiku 1918) Uniwersytecie Państwowym w Irkucku. Został też dziekanem i otrzymał zadanie zorganizowania wydziału medycznego na tej uczelni.