Szef duszpasterstwa Okręgu Korpusu, pod względem kościelnym, podlegał wprost naczelnemu kapelanowi ewangelicko-augsburskiemu Wojska Polskiego. Pod względem wojskowym i administracyjnym bezpośrednio dowódcy danego okręgu korpusu. W przypadku nieposiadania własnego proboszcza ewangelicko-augsburskiego przez dany okręg korpusu, kierownictwo sprawami duszpasterskimi tego wyznania powierzane było szefowi duszpasterstwa ewangelicko-augsburskiego sąsiedniego okręgu korpusu. Szef duszpasterstwa ewangelicko-augsburskiego Okręgu Korpusu posiadał: podległy mu bezpośrednio personel pomocniczy, przewidziany w etacie Dowództwa Okręgu Korpusu, bezpośrednio podległych sobie ewangelickich kapelanów wojskowych i pomocniczych.

Służba duszpasterska wyznania ewangelicko-augsburskiego w rejonach i garnizonach W miejscach większego skupienia osób wojskowych wyznania ewangelicko-augsburskiego mianowani byli ewangelicko-augsburscy kapelani wojskowi i kapelani pomocniczy, którym powierzało się opiekę religijną nad żołnierzami ewangelikami całych rejonów, według wniosków szefów duszpasterstw ewangelicko-augsburskich odnośnych Okręgów Korpusów. W swoich siedzibach, kapelani wojskowi i pomocniczy, oraz szefowie duszpasterstw ewangelickich okręgów korpusów pełnili garnizonową służbę duszpasterską, w stosunku do osób wojskowych wyznania ewangelickiego.