Faunę dopełniają siedzące na dachu szopy liczne ptaki.
Adoracja Dzieciątka Jezus zawiera w sobie kilka przeciwstawiających się cech. W sposób hieratyczny zestawiono główną treść obrazu wraz z otoczeniem, co szczególnie unaocznia zestawienie tytułowej sceny z grupą pasterzy. Kolejne przeciwstawienia wynikają poprzez zestawienia elementów realistycznych z idealnymi, przestrzenność z dekoracyjnym komponowaniem, statyczność z dynamizmem. Postaci Marii i Dzieciątka cechuje wdzięk, piękno, daleko idące wysublimowanie zarówno jak twarzy, delikatnych dłoni Marii i nóżek Jezusa. Również anioł trzymający banderolę ma twarz bardzo idealizowaną. Natomiast pozy i rysy Józefa i grup pasterzy zdradzają „chłopski”, nieco nieokrzesany typ, z drugiej strony mają bardziej naturalne pozy, ich twarze cechuje indywidualność, artysta wykazał się dbałością o kostiumologię i ich koloryt. Mamy tu do czynienia z przykładem wpisania w wątek biblijny ówczesnych reprezentantów jednego ze stanów społecznych – chłopów, co nieobce jest Mistrzowi Ołtarza w Trzeboni, który w swoim głównym dziele – ołtarzu z Trzeboni zilustrował przedstawicieli rycerstwa.