Do tego dochodziły jeszcze koszty siodła, strzemion, wozu taborowego, prowiantu, czeladzi, konia lżejszej rasy i tym podobnych.
Pierwszy raz frankijska jazda pancerna weszła do walki w bitwie z Arabami pod Poitiers w 732 roku. Przyczyniła się do sukcesów Karola Wielkiego w wojnie z Sasami i Longobardami. Odegrała też decydującą rolę w bitwie z Madziarami na Lechowym Polu w 955 roku. Wzorowali się na niej drużynnicy władców słowiańskich.
Najbardziej znany wizerunek frankijskich jeźdźców pancernych z epoki (IX wiek), pochodzi ze Złotego Psałterza z Sankt Gallen: jeźdźcom pancernym towarzyszy z tyłu lekka kawaleria (zbrojna we włócznie, miecze i hełmy), a na ich czele jedzie chorąży z proporcem w kształcie smoka, typowym znakiem polowym Franków.
Zobacz też koń w średniowieczu
Bibliografia Gustav Faber: Merowingowie i Karolingowie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1994. Pierre Riché: Życie codzienne w państwie Karola Wielkiego, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1979. Wolfgang Tarnowski: Rycerze, z serii „Co i Jak?”, tom 21, Wydawnictwo ATLAS, Wrocław 1995.
Kategoria:Wojskowość średniowiecza Kategoria:Państwo Franków Kategoria:Typy kawalerii