Katarzyna Oleśnicka (Katarzyna z Bożydaru, Katarzyna Sienieńska, z Sienna, z Rymanowa, z domu Gorajska, ur. ok. 1390) – kasztelanowa i wojewodzina sandomierska, jedna z trzech córek (oprócz Anny – żony Tęczyńskiego i Elżbiety – żony Szamotulskiego) podskarbiego koronnego Dymitra z Goraja herbu Korczak (ok. 1340-1400).
W 1413 odbył się ślub Katarzyny i Dobiesława Oleśnickiego i z Sienna, herbu Dębno (zm. 1440) – kasztelana wojnickiego (1411-1433), lubelskiego (1433), sandomierskiego (1435), starosty krakowskiego (1438), podczaszego krakowskiego (1438-1439), wojewody sandomierskiego (1438-1440), uczestnika bitwy pod Grunwaldem i dowódcy oblężenia Malborka, budowniczego nowego zamku w Rymanowie, fundatora kościołów.
W 1415 w Lublinie, w wyniku podziału włości jej ojca Dymitra, dobra Boży Dar (obecnie w powiecie zamojskim) i Rymanów przeszły z Katarzyną Gorajską do Oleśnickich. Jej matka Beata Mokrska zmarła 30 kwietnia 1424 roku.